Onzekerheid, controle, de façade van ‘ik moet hier tonen dat ik heel goed weet wat ik doe’ – ze nemen het waar, vangen als het ware duizenden subtiele signalen op die net iets anders uitstralen. Ze pikken je onechtheid feilloos op.aal op. Zonder oordeel. Zonder omwegen.
Dit is precies wat ons als facilitators zó aantrekt in het werken met paarden. Dit is wat we maar al te graag aanbieden aan onze klanten.
En toch …. soms ontlopen we het zelf.
Maar vergeet niet … paarden maken geen onderscheid tussen jou als facilitator en de cliënt die je begeleidt.
Wanneer je als facilitator je eigen echtheid verliest, herken je dit misschien wel.
Je begon ooit met een diep verlangen. Iets in jou wist: “Dit is het werk dat ik wil doen, hiermee kan ik echt wel mensen helpen, dit is mijn roeping.”
Maar ergens onderweg verloor je het contact met dat innerlijk vuur. Er komt zoveel bij kijken, niet alleen voor je klanten maar ook voor je paarden. Je wilt het beste voor hen. En niet alleen voor hen, maar ook voor je gezin en alles wat nodig is om je praktijk draaiende te houden.
Of misschien merk je dat je je te vaak aanpast aan wat ‘hoort’. Je zoekt naar betere manieren omdat je twijfelt aan je eigen manier van aanpak. Je vergelijkt jezelf met anderen. Je volgt nog een opleiding, probeert nog een nieuwe methode, checkt nog eens extra bij een collega – allemaal in de hoop het bet beter te doen.
En voor je het weet, verlies je het contact met je eigen kern.
En precies dát voelen de paarden.
Echtheid is geen strategie. Het is jouw fundament.
Juist echtheid maakt een sessie met paarden zo krachtig is. Hierdoor voelt je cliënt zich gezien, gehoord en veilig. Het biedt een plek waar ze in interactie met de paarden iets nieuws kunnen proberen, kunnen ervaren dat het anders kan, dat er een weg naar verandering is.
En jij hebt die sleutel in handen.
Echt zijn betekent dat je afgestemd bent op jezelf. Dat je voelt wat klopt. Het is durven vertragen. In het moment aanwezig zijn. Een stap terugdoen wanneer je denkt dat je een stap voorwaarts moet zetten om het voor de cliënt op te lossen. Het is ruimte maken voor de verbinding die vanzelf ontstaat met het paard.
De paradox: je vraagt echtheid van je cliënt, maar hoe ver ga jij zelf om vanuit authenticiteit je plek in te nemen met je praktijk.
Als facilitator begeleiden we mensen naar wie ze werkelijk zijn. Naar datgene waar ze zelf verandering kunnen in brengen. En jawel, paarden vragen diezelfde echtheid ook van jou als facilitator. Hoe vaak sta jij nog stil bij:
- Durf ik te begeleiden vanuit mijn hart en klopt dit voor mij?
- Hoeveel laat ik zien van mijn kwetsbaarheid? Van mijn kracht?
- Wat heb ik vandaag voor mezelf opgepikt van de paarden? Wat hebben ze mij getoond?
De waarheid is: je hoeft niet perfect te zijn. Maar je mag wel echt zijn. Daar zit je kracht. Daar zit je rust.
Het goede nieuws? Je hoeft niets te forceren. Je hoeft niet nóg meer te weten. Je mag juist minder doen — en meer zijn.
Echtheid toont zich niet in doen, doen, doen maar juist in er zijn met alles wat er is.
Ben je nieuwsgierig naar wat ik als mentor voor jou zou kunnen zijn?
Laat het me weten. Ik luister graag naar waar jij staat, en wat jij nu nodig hebt om vanuit echtheid je praktijk te laten stromen.
